Het vierde EK op rij voor mij: het EK crosstriatlon in Banyoles, Spanje: https://events.triathlon.org/2026-europe-triathlon-cross-triathlon-championships-banyoles. Op 14 juli. Quatorze Juillet. Dé Franse feestdag. Niet voor de Franse voetballiefhebbers. Die zagen Frankrijk met 2-0 verliezen van Spanje. In de halve finale. Gelukkig waren er meer kampioenschappen dan alleen het voetbal. Leuker zou ik zeggen. Spannender. En binnen 2 uur ook weer afgelopen. Dan hoef je niet weken te wachten tot je weet wie er kampioen is geworden. In 2023 was Riva del Garde toch wel een teleurstelling: twee lekke banden en dan op 11 seconden vierde worden. Coimbra in 2024 ging een stuk beter: tweede na een uitputtende strijd met een Spanjaard. Prahatice in 2025 was niet m’n beste wedstrijd: vierde, dat wel, maar de strijd tegen de hitte verloren. Dat lijkt op een reeks: 4-2-4-….
Wat zat er in Banyoles in? Stevige concurrentie van mannen met een hoge ranking van World Triathlon. Ik heb overigens nog niet helemaal scherp hoe de criteria leiden tot de ranking, maar dat komt misschien omdat ik op plaats #4707 sta. Een concurrent als Didier Vandenbosch uit België, sinds dit jaar weer in mijn categorie, staat op plaats #1518. En zo zijn er nog vier met een hogere ranking, waaronder de latere nummer 1, Gonzalo Martin Santana met ranking #179! Én de omstandigheden zijn niet helemaal ideaal met 35 graden en een hittegolf. Tja, bij mij werkt het zo dat als ik het startschot hoor alle gedachten uitgewist worden. Ik heb nog maar één gedachte: de volgende slag, trap of stap.
We waren met een mooie Nederlandse – behoorlijk CrossTriNL-gekleurde – afvaardiging in Banyoles. Leuk voor de parcoursverkenning, voor samen wat eten en om de laatste minuten voor de race elkaar nog succes te wensen. Het meer van Banyoles wordt normaal gebruikt voor roeiwedstrijden en is bezaaid met kleine witte boeien die behoorlijk kunnen afleiden van de paar gele zwemboeien. Bij de junioren raakte er één behoorlijk uit koers, we waren gewaarschuwd. Bij een EK hoef je maar 1.000m te zwemmen, dat voelt als een soort cadeau, alhoewel de verzuring ongeveer hetzelfde is.
Ik kwam in mijn AG als tweede uit het water, ook al was de tijd niet supersnel. Het zal het warme water wel zijn geweest van ruim 29 graden. Miriam zag bij de zwemexit veel rood aangelopen hoofden … Mijn T1-wissel was voor een filmpje om uit te leggen hoe het niet moet. Tja, soms gebeurt dat. Vijf rijen te vroeg rende ik tussen de rekken naar mijn fiets om te ontdekken dat ik aan de verkeerde kant van het parc fermée zat. Al bukkend rennend onder de rekken door botste ik aan tegen een official, die me onverbiddelijk terugwees. Dat kostte me bijna een minuut, wat te zien was aan mijn T1-tijd: 45” langzamer dan nummer 1. Ik startte met een achterstand van 3 minuten aan het fietsen.
Soms beklagen we ons over de ‘makkelijke’ parcoursen van een EK of WK, maar dat was in Banyoles voor het fietsen niet nodig. Niet zo uitdagend als een Xterra, maar je kon wel goed verzuren op de klim van een kleine 1,5K of onderuitgaan op de afdaling. Verzuren gebeurde, maar onderuitgaan gelukkig niet. Bij het ingaan van de tweede fietsronde hoorde ik van Ritse dat mijn achterstand was teruggelopen tot 2 minuten. En na de tweede ronde tot 1 minuut. Goeie zaak, ook al ging het niet vanzelf.
En toen het lopen. Bij het uitgaan van T2 zag ik een Belg en Spanjaard de transitie inkomen. Hmm, dat was een kleine 2 minuten voorsprong. Zaak om gelijk het goeie hoge tempo te pakken. Dat lukte eigenlijk niet. 4.45/K, meer zat er niet in. Dacht ik. Tot het moment dat Didier me voorbijkwam. Ruim 1,5K voor de finish. Hij ging intimiderend harder en dat was denk ik ook zijn bedoeling. Ik liet ‘m even gaan en zorgde vervolgens dat de afstand niet groter werd, zo’n 50 meter. Ja, wat doe je dan. Mijn eerste gedachte: “Ik word op deze manier mooi derde, tenzij de Spanjaard me nog inhaalt en als dat gebeurt, ga ik versnellen”. Pfff, ik vond dat een nogal defensieve gedachte om pijn te vermijden. ’t Kostte even tijd, maar ik kon omschakelen naar: “Ik loop langzaam naar Didier toe, loop met ‘m mee tot 200m voor de finish en sprint dan weg”. Zogezegd, zo gedaan. Na 1K voor de finish was ik bij ‘m, maar in plaats van dat hij zijn tempo vasthield, versnelde hij. Dit zou een hele lange sprint worden. We bleven versnellen en hadden om-en-om de kop tot zo’n 300m voor de finish. Zijn loopstijl werd wat minder soepel en hij was weg. Zeg maar echt weg, want op de finish had hij 25” achterstand. Mijn les van deze wedstrijd: voortaan gelijk maar een tandje erbij met lopen.
Uitslagen van de andere Nederlandse CrossTriNl-teamleden: Romy (9de) Dieske (12de), allebei bij de elitevrouwen, de anderen net als ik bij de agegroupers: Kyra (1ste), Wenda (2de), Ralph (15de) en Rob (1ste). Voor mij zat het erop, maar Dieske, Kyra, Wenda en Ralph hadden nog een of meerdere wedstrijden voor de boeg, met mij als toeschouwer. De uitslagen van M60-64: https://events.triathlon.org/2026-europe-triathlon-cross-triathlon-championships-banyoles/results?program=677936.